Rikardo Kuki na trgu slavnih

Storija o najpoznatijem italijanskom fudbalskom radio komentatoru, glavnom uredniku sportske redakcije RAI-a Rikardu Kukiju

Mlađim generacijama ljubitelja kalča najpoznatiji glas iza mikrofona je Rikardo Kuki. Pekao je zanat pored starih majstora Enrika Amerija, Sandra Cotija, Alfreda Provencalija, Klaudija Feretija, Ecija Lucija. Još 1987. godine najbrži italijanski reporter je u hijerarhiji sportske redakcije RAI imao tek osmu startnu poziciju i status „letećeg Holanđanina“, koji sa Brunom Đentilijem i Emanuelom Dotom, od nedelje do nedelje, naizmenično pokriva fudbal, košarku, pa čak i atletske mitinge.

Vremenom, stariji su polako počeli da odstupaju, pa je od 1988. praktično i anno domini, od kada i počinje prava karijera rođenog Rimljanina, koji je debitovao kao reporter u čuvenoj emisiji „Tutto il calcio minuto per minuto“ još daleke 1979. godine sa svojih 27 godina života. Prvih sezona uglavnom je pratio seriju „B“ i utkamice timova iz Lacija, ali i još južnijih provincija poput Kampanje, gde je prenosio utakmice danas skroz zaboravljenog Kampobasa.

U sezoni 1988/89. prvi put je integralno prenosio jednu utakmicu Kupa UEFA Nirnberg – Roma 1:3, a evropsku premijeru na italijanskom tlu imao je iste godine. Na rimskom Olimpiku „Vučica“ je u finišu revanš meču pokazala u meca zube našem predstavniku Partizanu (Roma – Partizan 2:0 ) uz komentar Rikarda Kukija.

Brzo se naslućivao potencijal Kukija, koji je 1992. godine stigao do pozicije broj 3, jer je plejada starih asova nastavila da se osipa i dolazi u zasluženu penziju. Od proslavljenih “matadora” tada su ispred bili još samo Sandro Coti ( 1929 – 2004 ) i Alfredo Provencali, koji je i danas sa svojih 75 godina života, honorarni saradnik RAI- a u svojstvu voditelja emisije “Tutto il calcio minuto per minute” i sigurno najstariji aktivni sportski novinar u Evropi, a možda i u svetu. „Don Alfredo“ je dobitnik nagrade za životno delo koju mu je uručio bivši italijanski predsednik Francesko Kosiga 2003. godine.

Zbog preterane brzine i neverovatnog, južnoameričkog temperamenta, Kukija je u mlađim danima ponekad odavala pristrasnost prema rimskim klubovima. Iako deklarisani navijač Lacija, velike izlive emocija pokazivao je i prema Romi u duelima protiv timova sa severa „čizme.“ najdrastičniji slučaj bila je kup utakmica Roma – Milan 2:0, odigrana u aprilu 1993. godine na Olimpiku kada je padao u trans posle golova Klaudija Kaniđe, a zanimljiv je i primer sa prvenstvene utakmice Inter – Milan, odigrane u maju 1995. godine, kada je prvi put prenosio čuveni milanski derbi „madonina“. Najmnje pet puta u samom finišu meča, nehotično je izgovorio bez korigovanja: Milan sempre conduce per tre a uno (Milan i dalje vodi sa 3:1, iako je bilo obrnuto, a Inter je tim rezultatom i dobio utakmicu).

Proslavio se prenosima utakmica italijanske reprezentacije, posebno na EP 2000. kada su „azuri“ samo nekoliko sekundi pre isteka 90. minuta, bili daleko od titule evropskog šampiona u finalu protiv Francuske, koja ih je kasnije savladala u produžecima, a vrhunac svoje karijere doživeo je na SP u Nemačkoj, gde su Italijani po četvrti put postali prvaci sveta. U Italiji se još uvek preslušavaju euforični momenti njegovog prenosa polufinala protiv Nemačke i penal serije protiv Francuske u finalu u Berlinu, uz četvorostruki refren „Campione del mondo“ u trenutku kad je Fabio Groso u poslednjoj seriji zatresao mrežu Francuza i rešio pitanje pobednika. Od 1996. godine, pa do danas, Rikardo Kuki je prenosio finala Lige šampiona 1996, 1997, 1998, 2003, 2005. i 2007. godine, SP 1994 (još pre nego što je preuzeo prenose Italije), 1998, 2002. i 2006. godine.

‘ ‘