U Kragujevcu sanjaju o fudbalskom gigantu

Prošlo je skoro osam godina otkako Kragujevac nema fudbalskog prvoligaša, pa posle brojnih trvenja, prepucavanja oko primata u srcu Šumadije, sada imaju jasnu viziju šta žele na fudbalskom planu. Radnički i Šumadija, dva stara i nepomirljiva gradska rivala su ujedinjeni u jedinstveni klub Radnički Šumadija 1923, koji se u konkurenciji klubova zapadne grupe srpske lige bori za plasman u Prvu ligu Srbije, ili lakše shvatljivo u nekadašnju drugoligašku konkurenciju.

Jesenas su igrali sa oscilacijama, što nije nagoveštavalo da bi mogli da se uključe u borbu za prvo mesto sa užičkom Slobodom i sve agilnijom šabačkom Mačvom, međutim, u prolećnoj sezoni, Kragujevčani su beležili veoma dobre rezultate i kod kuće i na strani, pa planovi o ekspresnom povratku u drugoligaški, potom i u prvoligaški rang takmičenja, imaju osnova. U Kragujevcu, za razliku od Niša, lokalna vlast, izgleda ima više sluha za fudbal, što ilustruje i brojnost pravog pula sponzora koji stoje uz kragujevački klub Radnički Šumadija 1923. Na čelu kluba je Dragoljub Lekić, čelni čovek predstavništva Sitroena, a jedan od glavnih sponzora je i Kruševljanin Žarko Pavlović, koji je devedesetih investirao u kruševački Napredak. Kragujevački Radnički ne može da se pohvali blistavim dostignućima iz davnih vremena kao njegov imenjak iz Niša, ali u ovom trenutku ima bolju perspektivu od kluba sa Čaira.

Istina, stariji ljubitelji fudbala, setiće se da je dalekih sedamdesetih u Kragujevcu gostovao u Peleov Santos, pred kojim se Radnički isprsio i odigrao neverovatnih 4:4 protiv favorita iz Brazila. U to vreme legendi kragujevačkog fudbala i njegovih vedeta Save Paunovića, Radivojevića, Ratkovića, Milije Ilića, Tatovića, umeli su „crveni“ da nadigraju i Partizan usred Beograda sa 4:1, ali da godinu dana posle tog podviga, ipak ispadnu iz prve lige, u koju su se vratli tek 1997. godine posle baraž mečeva sa Čukaričkim, onim istorijski golom Ognjena Koromana iz jedanaesterca u penal seriji protiv ekipe sa Banovog Brda. Radnički je zatim odigrao pet godina u prvoj ligi, gde je u Kragujevcu bio tvrd orah za sve, ponekad i za naše najveće klubove Zvezdu i Partizan.

Ali, večita nemaština pogađala je kragujevački klub, koji je stalno bio u raskoraku želja i skromnih finansijskih mogućnosti. sada takvih problema više nema, jer je prvi put grad stao iza ambicioznog projekta, pošto u Kragujevcu, imaju zaista smele planove. Predsednik kluba Dragoljub Lekić tvrdi da klub u roku od dve godine planira povratak u Jelen super ligu, a kroz pet godina i juriš na titulu prvaka Srbije u fudbalu! U ovom trenutku to zvuči kao mala naučna fantastika, ali ako znamo da su i odbojkaši Radničkog krenuli od nule i za kratko vreme uspeli da izgrade imidž pobednika u muškoj odbojci, predvođeni trenerom Slobodanom Kovačem, onda ništa nije nemoguće. Grad na Lepenici, očigledno želi da stekne reputaciju grada sporta, koju je tokom ranijih godina olako izgubio.  Kad su već uspeli u odbojci da se nametnu kao lideri trofejnog sporta u Srbiji, a i u košarci su, zahvaljujući dvojnoj registraciji zemunskog kluba trenera Miroslava Mute Nikolića, takođe, malo poremetili višegodišnju dominaciju klubova iz Beograda, donekle još i Vršca, zašto nešto slično ne bi priredili i u najpopularnijem sportu?

Sada gradski stadion u Šumaricama Kragujevčani iznajmljuju gornjemilanovačkom Metalcu, koji nema adekvatne uslove za organizaciju utakmica u Gornjem Milanovcu, pa je čitavu debitantsku sezonu igra na gradskom stadionu u Kragujevcu i beležio izvanredne rezultate. Čak su uspeli da okupe 10 000 gledalaca u prvenstvenoj utakmici protiv Crvene zvezde, koja je, praktično, odigrana na neutralnom terenu u Kragujevcu, na stadionu koji je jedan od retkih u Srbiji, koji uz neznatne korekcije, postavljanje reflektora i instaliranje semafora, ispunjava standarde UEFA i FIFA za odigravanje međunarodnih utakmica. Pored tog stadiona, samo još najmoderniji i najfunkcionalniji, smederevski stadion zadovoljava sve stroge norme UEFA, kao i stadioni Zvezde i Partizana i gradski stadion „Karađordje“ u Novom Sadu.

Zato je Kragujevčanima stadion „Čika Dača“, kapaciteta 22 000 mesta jedna od komparativnih prednosti u odnosu na druge regionalne centre u Srbiji koji imaju ambicije da u budućnosti postanu ozbiljni prvoligaši. Neće bar morati da investiraju u izgradnju potpuno novog fudbalskog objekta, što je i bogatijim veliki izdatak i ogroman izazov. U takvom ambijentu lakše je planirati fudbalsku budućnost, mada prošlost Radničkog i Šumadije, opterećena megalomanijom i inflacijom prevelikog broja registrovanih klubova na malom prostoru treba da bude opomena za racionalnije ponašanje i smanjenje kvantiteta u korist podsticanja kvaliteta sporta. Jer, pored svih objektivnih poteškoća, u Kragujevcu je kao i u Subotici i u Nišu godinama i decenijama postojao subjektivni problem, koji se ogledao u prevelikom broju registrovanih fudbalskih klubova. Nisu samo Radnički i najstariji gradski klub Šumadija bili aktuelni reprezenti fudbala u Kragujevcu, već i Arsenal, Zastava, Sušica  i jos nekoliko manjih klubova koji bi zajedno mogli da naprave gradsku mini ligu od 10 – 12 klubova, koji su kvalitetom ujednačeni, ali na skromnom nivou. Zato je fuzija Radničkog i Šumadije svrsishodna, kao što bi to bilo i u Nišu, gde pored Radničkog i OFK Niša, egzistiraju Železničar, Jastrebac, Palilulac, Sinđelić i još nekoliko gradskih klubova, koji sigurno nikad neće isplivati na površinu kao fudbalski lider.

I mnogo razvijenije zemlje od Srbije su, bez ikakve sujete dobrovoljno pristale na spajanje dva vodeća gradska kluba, zarad unapređenja fudbala u sredini. Dobar primer je ujedinjenje Sampdorije, nastale povezivanjem Andree i Dorije 1946. godine u jedinstveni klub koji bi mogao da parira gradskom rivalu Đenovi. Zato su takve varijante dobar putokaz i manjim fudbalskim centrima u Srbiji, jer, objektivno, teško je pronaći u kontinuitetu toliko mnogo talenata u gradovima koji su veličine opštine Novi Beograd. Ali, najveća beogradska opština broji 300 000 ljudi, a ima samo tri registrovana kluba na svojoj teritoriji. Niš i Kragujevac, koji su brojem glava manji od opštine Novi Beograd, imaju tri ili četiri puta više registrovanih klubova na svom gradskom području! To su ukapirali u Kragujevcu, Zrenjaninu i u Subotici, a na dobrom putu su i Nišlije. Verovatno je to prvi dobar korak za početak uzlazne putanje klupskog fudbala izvan Beograda. Lepo je starijim generacijama da „meditiraju“ pričama o Mačvi kao šabačkom „provincijskom Urugvaju“ iz 1951. koja je u prvoj ligi tada savladala Partizan na stadionu JNA sa 3:0, ali od prošlosti se ne živi. U sadašnjim uslovima klubovi izvan Beograda treba da pronađu novi model funkcionisanja, kako ne bi beskonačno živeli od uspomena.

‘ ‘