U
Italiji, koja je uzeta samo kao ilustracija ostalih
razvijenih zemalja u Evropi, sve se više razvija jedna
posebna grana sportskog prava kao ključna disciplina
radnog i socijalnog prava profesionalnih sportista -
Sportsko radno pravo. Prema njegovim odredbama, vezani
(podčinjeni rad) - rad profesionalnog sportiste se konstituiše
zaključivanjem ugovora u pisanoj formi, uz pretnju ništavnosti
između sportiste profesionalca i određenog društva.
Za
tu vrstu ugovora obnavljanje se vrši svake tri godine
kod Nacionalne sportske federacije, sporazumno u prisustvu
predstavnika odgovarajuće kategorije sportista. Cilj
te norme je, pre svega, zaštita sportiste kao davaoca
rada, koji je slabiji ugovarac. U tom pogledu veoma
su važni kolektivni ugovori. Najveći broj prava i obaveza
obuhvaćen je kolektivnim ugovorom koji mora biti u skladu
sa zakonom, a individualni ugovor (kao i u drugim oblastima
života) mora obezbeđivati najmanje onaj broj prava koji
je propisan kolektivnim ugovorom.
Kolektivni
ugovor predviđa i druge elemente. Tako propisuje da
su "ništavni i zabranjeni sporazumi koji ograničavaju
slobodu sportista profesionalaca, a zabranjene su i
opcije ili prednosti u korist društva". Nagodbe
koje se ne pominju kolektivnim ugovorom, odnosno ne
proizilaze iz njega, takođe su zabranjene ako nisu odobrene.
Takve nagodbe, naime, ne mogu imati zaštitu organa sportske
federacije.
|
