Korene
borilačkih veština možemo naći među prvim elementarnim
oblicima borbe. U surovoj i bespoštednoj borbi za opstanak,
čovek je bio primoran da se brani i da napada. Ti prvi
borački pokreti bili su, uglavnom, nagonski. Kasnije
se kroz istoriju ta prva borbena iskustva i znanja prenose
na nove generacije i dalje usavršavaju.
Smatra
se da su najelementarniji oblici borenja uglavnom razvijali
autohtono u celom svetu. Ova hipoteza u velikoj meri
je potvrđena arheološkim istraživanjima u različitim
delovima sveta. Crteže, reljefe, strukture, terakote,
gravure, statue, ukrasne vaze, kovani novac koji prikazuju
različite boračke tehnike susreću se gotovo u celom
svetu. Gotovo da nema zemlje koja nema svoj folklorni
oblik borenja. Među najstarije izvore, koji sadrže prikaz
ili opis tehnika sličnim današnjim borilačkim tehnikama,
spadaju izvori pronađeni u drevnom Egiptu, antičkoj
Grčkoj, na crtežima starih Inka, Kineza i ostalih drevnih
naroda.
Od vremena stvaranja viška proizvoda, kada se članovi
osnaženih i obagaćenih porodica posvećuju ratničkom
pozivu, fizička kultura, a samim tim i oblici borenja,
dobijaju tri jasna obeležja: klasno, vojno-obrazovno
i političko, navodi prof. Jovanović u svom delu "Fizička
kultura kroz istoriju", još 1955. godine.
Na
velikom broju crteža koji su pronađeni arheološkim istražvanjima
prikazani su najčešće rvački parovi koji veoma podsećaju
na izvođene pojedinih tehnika bacanja i gušenja iz modernog
judo-a. I pored velike sličnosti određenih tehnika sa
savremenim borilačkim veštinama koje se sreću i u iskopinama
u predelu Severne Afrike i Južne Evrope, ipak se većina
autora slaže u predpostavci da su se veštine koje su
prethodile modernim začele i razvijale na tlu Azije.
Jedna od najzastupljenijih hipoteza o nastanku i prenošenju
borilačkih veština na tlu Azije je ona u kojoj se predpostavlja
da su iz Indokine prenesene u Indiju, iz Indije u Kinu,
a iz Kine u Japan. Naravno da se i ova teorija uzima
sa dosta rezerve jer smo već pomenuli da veštine borenja,
između ostalog, imaju i svoj nezavisni karakter. Najbliža
istini je hipoteza po kojoj se predpostavlja da je Kina
koja je imala snažan uticaj na razvoj japanske kulture
u srednjem veku pa sve do druge polovine 19. veka, istovremeno
vršila snažan uticaj na dalji razvoj veština borenja
u Japanu. Pre svega tu se misli na određene principe
borenja, prvenstveno na princip popuštanja, veliki broj
tehnika iz kineskog boksa koje su kasnije Japanci prilagodili
svojim već postojecim veštinama. Ovakva hipoteza se
zasniva na pisanim izvorima koji se podudaraju sa postojećim
legendama iz ove oblasti.
U
starim hronikama Japana pominju se turniri koji su se
održavali na dvorovima careva još 230. god. p.n.e. Usled
velikog broja borbi koje su se događale kroz istoriju,
borci koji su postizali određene rezultate, pobeđivali,
počeli su na osnovu iskustava da razvijaju svoje sopstvene
stilove. U 11. veku u knjizi drevnih i savremenih priča
u Japanu pominje se prvi put borilačka veština Yawara
koja je prethodila nastanku Ju - Jutse, iz koje su se
kasnije razvile sve poznate japanske borilačke veštine.
Nova
reč Ju - Jutsu koja je tada imala značenje borbe prsa
u prsa na bojištu pojavljuje se u delima istorijskog
i književnog karaktera već u 14. veku. Jedna od najstarijih
škola Ju - Jutsu koja je već tada imala sistematizovanu
tehniku, bila je Take uchi - ryu, osnovana 1532. godine.
Smatra se da je oko 1670. godine u Japanu bilo oko 160
škola Ju - Jutsu. Jedan od najuobičajenih i najpribližnijih
prevoda Ju - Jutsu je nežna veština.
Kasnije u dodiru sa zapadnom civilizacijom odnosno sa
početkom upoznavanja evropljana sa japanskim veštinama
dolazi do pojednostavljanja izgovora tako da se i danas
najcešce izgovara kao Jiu - Jitsu. U tom obliku je naziv
veštine stigao i do nas.
Kao što smo već napomenuli veoma rasprostranjeno praktikovanje
borilačkih veština dovelo je do postanka velikog broja
različitih stilova. Naime svaki majstor je razvijao
svoj stil, a dalji razvoj nije bio sputavan. Najpre
je to prouzrokovalo veliki broj stilova Ju - Jutsu borenja,
a daljim širenjem učenja dovelo je do nastanka i razvoja
potpuno novih veština. Predpostavlja se da su iz Ju
- Jutse direktno nastale sledeće veštine: prvenstveno,
kao direktni naslednik Ju - Jutse razvio se moderni
Judo, odnosno najpre Kodokan Judo; uporednim razvojem,
ali i nasledstvom velikog broja tehnika na Okinavi se
razvio Karate, da bi se kasnije raširio po čitavom Japanu
i dalje po celom svetu; i kao najmlađa veština iz ove
grupe Aikijutsu, odnosno moderni Aikido.
|
